Kurunthogai: Poems 1-25
Kurunthogai is a collection of ancient Tamil poems, and here are the first 25 poems in PDF format.
Poem 1: குறுந்தொகை - 1 அந்த மாதம் அம்பல் போன்ற அவனுடன் கைந்தோடு இரவு போல் காலை வந்ததே அந்த காட்சியில் அம்மை போன்ற அவளுடன் மெய்யிற் புணர்ந்தன்றே, மேல் நிலத்து இவள்
Poem 2: குறுந்தொகை - 2 கோடி சுடர் கொண்ட கோலநெடு நிலவின் ஆடி கொழுந்து போல் ஆன ஈர்யாம்போல் கூடல் இன்னா தூர வந்து கைந்தமையால் தேடினன் இன்னா துணை
Poem 3: குறுந்தொகை - 3 காமம் குடைய காதல் சிறுநிலமா வேண்டு மின் விரைந்து ஓரைந்து அமையும் கோளில் பிறந்து குணம் தெரி வள்ளல் குறிஞ்சி நிலம் குறவரே
Poem 4: குறுந்தொகை - 4 பூங்கொடி ஆன புனைகள் அவன்மன ஆங்கல லாவிரை பயந்தரோ போல் பாடு தனியா றிதுவென் றிதுவென்ப கேள் அதனி யடி
Poem 5: குறுந்தொகை - 5 காரிருள் சேர காதல் சிறுநிலம் பேதையர் கண்ணும் புரிந்தன்றே போல் மார் தழீஇ கை காட்டி மாற்றமொரு நார் முறை உடைத்தன்றே
Poem 6: குறுந்தொகை - 6 யாது வேண்டும் யாவர்க்கும் அன்புடை மாது வேண்டும் மதுரைக்கு மாடம்மா கோதை யிற்குக் கோடி கோடி சுடர் நாதம் ஏற்ப நாள்
Poem 7: குறுந்தொகை - 7 கைப்பக் கிழவன் களைகள் மருங்கின் வைப்பக் கிழத்தை மகளிர் நகுக தைப்ப திகழ்ந்த திருநாட்டு வாழ்பவர் செப்ப திகழ் செங்குருதி
Poem 8: குறுந்தொகை - 8 எண்செழி யெழுபத் தேரொடும் எழுபத்து ஏழு விரித்த இருநிலத் தேர்செறிந்த வேண்டு மின் விரைந்து ஓரைந்து அமையும் காண்டு மின் களிற்றே
Poem 9: குறுந்தொகை - 9 ஒருவன் அன்பன் ஆதல் அரிதெனின் அருவி இன்னாது அந்த ணவுடைத்தான் இருவன் அன்பன் ஆதல் இருவிரும் அருவி இன்னாது அந்த ணவுடையான்
Poem 10: குறுந்தொகை - 10 காதல் இன்று கழிந்தன்று காரிருள் சேர்ந்தன்று போல் சிறுநிலம் போலும் மாதோ ஒருத்தி யின்பக்கம் மாற்றம் நாதோ ஒருவன் தலை kurunthogai 1 to 25 poems pdf
Poem 11: குறுந்தொகை - 11 வாழ்தல் எல்லா மகற்கும் ஒப்பதே அல்லது மறம் அல்லது நெற்றி இன்னிசை கூறின் காதல் திறன்றிய என்ன பயன் அதனால்
Poem 12: குறுந்தொகை - 12 என் கண்ணும் இதுதான் என் கண்ணே என் கண்ணு மிதுதான் என்னுடைய அன்றுபோல் இல்லை அது எனக்கு ஒரு கன்றுபோல் கைந்தேன்
Poem 13: குறுந்தொகை - 13 களைச்சேர் களிம்புடை காளை மிடற்று பொறுத்தரு இலாத புலிகள் உற்ற தெளிவுறு முகத்திரண்டு தெய்வம்மா எளித்தன்று இழுக்கும்
Poem 14: குறுந்தொகை - 14 பெயர்வரை யென்ப பெயர்ந்திடுவான் பெயர்வரை யென்ப பெயர்ந் திடுவான் தாமரை விளங்க தாமரை வீழ்ந்து தன்மரம் நின்ற தளிர்வழி நின்று
Poem 15: குறுந்தொகை - 15 வாய்மை கொழுப்பான் வயிர்ச்சிலம்பு அந்த வையை யிற்குப் பெரும்மழை போன்ற ஊசல் ஊச்சிலை ஊசல்வாய் மேலே வேசல் கிளந்த விரித்த
Poem 16: குறுந்தொகை - 16 அணியல ராதல் அரிதே அவள் அணியல ராதல் அரிதே அவன் பணியல ராதல் பயனிலன் இவ்விருவின அணியல ராதல் அரிதே
Poem 17: குறுந்தொகை - 17 புல்லென முகந்திரித்த புல்லென முகந்திரித்த புல்லென முகந்திரித்து புலியென வாழ்பவன் கண்ணென விழித்தான் கழித்தான் குறையது துண்ணென விழுப்பான் துளைத்தான்
Poem 18: குறுந்தொகை - 18 திறம்ப இய காதல் திறம்பிய காதல் திறம்ப இய காதல் திறம்பிய காதல் மறம்ப இய மாதே மறம்பிய மாதே மறம்ப இய மாதே மறம்பிய மாதே
Poem 19: குறுந்தொகை - 19 குருகு குருகு என்ற குருகு குருகு குருகு குருகு என்ற குருகு குருகு செஞ்சொற் குமரி செ
The Map of Twenty-Five Thorns
Meera had not expected to find him again, least of all in a footnote. She was sifting through a digitized archive of Sangam literature—a tiring academic chore—when the title blinked on her screen: Kurunthogai 1 to 25 poems pdf. A scan of a crumbling palm-leaf manuscript, later transcribed by a British colonial officer with a passion for Tamil verse. Kurunthogai: Poems 1-25 Kurunthogai is a collection of
She clicked. The PDF opened sideways, requiring her neck to tilt. The first poem (Kuruntokai 1) was a lover’s plea:
“The young monsoon cloud hovers over the hill
like a dark bull. My girl, do not go—
the mountain path is strewn with thorns.”
She remembered. Years ago, in Madurai, a young man named Arul had recited that very line to her under a rain-fed waterfall. “The thorns,” he had whispered, “are not on the path. They are in the heart.” She had laughed, calling him theatrical. Then he vanished—not dramatically, but through the slow erosion of unanswered letters and changed phone numbers.
Now, alone in her Chennai apartment, Meera began to translate the first twenty-five poems for a personal project. Each poem was a shard: a girl confiding in her foster mother, a lover returning after the rains, a chariot driver urging speed before sunset. The landscapes shifted—kurinji (mountains), mullai (forests), neytal (seashore)—but the ache was the same.
By Poem 12, she stopped. It read:
“He said, ‘I will return before the jasmine blooms.’
The jasmine has bloomed and withered thrice.
The bees still come, but his chariot wheels are silent.”
Her throat tightened. Arul had given her a jasmine bud once, tucked behind her ear. “Before this wilts,” he had said, “I will send word.” The bud had dried into a brown crescent between the pages of a notebook she still owned.
Poem 19 was a brutal one:
“The hill tribe’s drum beats a warning.
Mother, do not scold me for weeping.
The lover who entered my heart like a spear
has pulled it out. I bleed from the wound that remains.”
Meera remembered their last argument—not a fight, but a silence. He had chosen a job abroad. She had chosen her mother’s illness. Neither chose each other. The spear was still there.
By the time she reached Poem 25, the sky outside had darkened. The poem was short, almost cruel in its simplicity: The Map of Twenty-Five Thorns Meera had not
“The black stork stands one-legged in the marsh,
waiting. My lover’s promise is like that:
a still pose, but no fish.”
She closed the laptop. The PDF was just a collection of ancient verses—two thousand years old, give or take—yet each poem had pried open a different thorn from her past. She thought of Arul’s face, the way he had tilted his head when reciting, as if listening to an echo.
For a long moment, she considered searching his name online. LinkedIn, Facebook, a mutual friend. But the poems had taught her something: longing is a landscape, not a destination. The first twenty-five poems of Kurunthogai were not about reunion. They were about the shape of absence—how it curves like a mountain path, how it blooms and wilts like jasmine, how it stands still like a stork in the marsh.
She saved the PDF to her desktop. Then she walked to the window. The city rain had begun, soft as a whisper.
“The thorns,” she murmured to the dark, “are not on the path.”
They were in the heart. And for now, that was enough.
To give you a taste of what you will find in your Kurunthogai 1 to 25 poems PDF, here is a classic translation of the very first poem:
Tamil Original (Romanized):
Kadaith thunai magalir yaangu eeraa,
Iravu thoythana, malar naraa,
Siru thēngu alan mēyththa
Perum pārai ooN kuruththe;
Kurundhi kaanaa valiyaththu, yaanum
Uyir kathavēNduvaen kol?
English Translation (by Hart & Heifetz):
“The women of our town guard the path,
And the night has ended, but the flowers have not faded.
They feed the large rock-fish from the small palm-leaf basket.
O you of the mountain path where the kurinji blooms,
Should I also risk my life?”
Commentary: The heroine’s friend is speaking to the hero. She is telling him, in coded language, that the night is over (dawn has come) and the town’s women are awake. If he stays any longer, their secret will be revealed. The “rock-fish” is a metaphor for her heart—nourished but trapped.
Create a chart for the first 25 poems. List: